Jak przebiega wideoskopia krtani krok po kroku?

Przygotowanie

Na początku lekarz przeprowadza krótki wywiad – pyta o objawy, przebyte choroby i ewentualne wcześniejsze badania. To ważne, aby móc dobrać najlepszą metodę diagnostyczną i zapewnić pełne bezpieczeństwo. W razie potrzeby stosuje się znieczulenie miejscowe w postaci delikatnego sprayu, który zmniejsza odruchy gardłowe i poprawia komfort pacjenta. Dzięki temu większość osób opisuje badanie jako nieprzyjemne jedynie w minimalnym stopniu, a często wręcz neutralne.

Pozycjonowanie pacjenta

Pacjent siada wygodnie w fotelu laryngologicznym. Lekarz instruuje, aby głowa była lekko odchylona do tyłu, a oddech spokojny i równomierny. Czasami prosi o wysunięcie języka lub pozostawienie go w spoczynku – zależnie od tego, którą drogą zostanie wprowadzony endoskop. Ten etap ma kluczowe znaczenie, bo odpowiednie ustawienie ciała ułatwia precyzyjne i bezpieczne przeprowadzenie badania.

Wprowadzenie endoskopu

Następnie specjalista delikatnie wprowadza cienki endoskop – elastyczny lub sztywny – przez jamę nosową albo ustną. Sprzęt jest bardzo wąski i zaprojektowany tak, aby nie powodować bólu. Pacjent może odczuwać lekki dyskomfort, podobny do tego przy zakraplaniu nosa czy delikatnym łaskotaniu w gardle, ale nie jest to bolesne.

Obserwacja i diagnostyka

Gdy endoskop znajdzie się w odpowiednim miejscu, kamera w wysokiej rozdzielczości przesyła obraz krtani i strun głosowych na monitor. Lekarz uważnie obserwuje ich budowę, kolor, ruchomość i reakcję na różne czynności. Może poprosić pacjenta o wydobycie określonych dźwięków („a”, „i”), kaszlnięcie lub przełknięcie śliny. Dzięki temu można ocenić, jak krtań funkcjonuje podczas mówienia, oddychania czy połykania. Badanie pozwala wykryć nawet bardzo subtelne zmiany, niewidoczne w klasycznym badaniu laryngologicznym.

Dokumentacja i omówienie wyników

Całość jest nagrywana w wysokiej jakości, co umożliwia dokładną analizę i porównywanie wyników w przyszłości. Bezpośrednio po zakończeniu procedury lekarz omawia obraz z pacjentem, wskazuje ewentualne nieprawidłowości i tłumaczy ich znaczenie. Jeśli jest taka potrzeba, przedstawia plan dalszej diagnostyki lub leczenia. Pacjent od razu wie, co się dzieje z jego głosem i gardłem – bez tygodniowego czekania na opis badania.